DINKA: de verwezenlijkte droom van Kimberly en Eriq

[6 augustus 2015]
Kimberly Zandvliet heeft na haar opleiding Sociale Pedagogiek een jaar als vrijwilligster in weeshuizen in de buurt van Arusha, Noord-Tanzania, gewerkt. De ervaringen uit die periode brachten haar de droom om zélf een school op te richten. In Tanzania ontmoette ze Eriq, afkomstig uit Tanzania, maar met als achtergrond een studie journalistiek in Nederland. Samen hebben ze de droom verwezenlijkt: in 2013 is de school geopend. Eind juli heeft GoTanzania de school, een half uurtje rijden vanaf het centrum van Arusha, bezocht.

Arusha is een drukke stad, maar ook hier geldt: rijd je tien minuten de Old Moshi Road af, dan houdt het asfalt op en ben je weer helemaal in ruraal Afrika. Het is een mooi groen, vruchtbaar en zelfs enigszins ‘intiem’ landschap. Kleine akkertjes, verspreide huisjes, boerderijtjes, grote bomen.
En daar is dan ineens het zicht op een verzameling splinternieuwe gebouwen met mooi felgroene stalen daken. We wachten even voor een groot hek, totdat het door de bewakers opengedaan wordt en wij zelfs officiële bandjes om de nek krijgen met een ‘visitor’-pasje eraan. Dat is het eerste blijk van de degelijkheid en professionaliteit van wat we hier gaan zien. Eigenschappen die op een bijzondere wijze contrasteren met de verschijning van Kimberly. Kimberley kan nog steeds doorgaan voor een standaard weeshuisvrijwilliger (jong, blond, ontvankelijke oogopslag); zo’n beetje de hoedanigheid die ze acht jaar geleden had, toen ze hier in Tanzania kwam.

We zien op zo’n vijftig meter van de plek waar onze chauffeur zijn auto parkeert vandaan de 60 kinderen al in het gelid staan. Rood en blauwzwart zijn hun pakjes en jurkjes. Drie rijen dik van groot naar klein. En ze zingen al. “Welcome to our school, you are welcome to our school”, ze zongen meerdere uitgebreide liederen in koor over hun eigen school. Kimberly vertelde later dat het nieuwgemaakte liedjes zijn en dat ze het geweldig vond, dat ze ze al zo goed zongen. Hoewel er juist, puur toeval, drie uren later ook visite, ook uit Nederland, zal gaan komen, krijgen ze hier niet zo vaak visite: ongeveer één keer per kwartaal.

Ook het lerarenkorps stelt zich aan ons voor. Net als de school zien zij er zeer verzorgd uit. Ook de tuinpartijen rondom de school: het is allemaal groen en besproeid. Echt bijzonder: het lijkt wel alsof hier hele goeie sponsoring achter zit.
Tijdens het gesprek dat we eerst in een groot lokaal hebben, met zoete thee, vernemen we over de ontwikkelgeschiedenis van DINKA, dat staat voor ‘Dutch Initiative Kimberly Africa’. Kimberly heeft als 19-jarige een keer de mazzel gehad, dat er een Wassenaarse zakenman op haar wervingsadvertentie in de Wassenaarse krant had gereageerd. Hij doneerde 2000 euro en een 20 ft. container en Kimberly vulde er de hele container met spullen mee. Later ging ze ook op een industrieterrein de bedrijven langs en kwam zo, viavia en bij toeval, uit bij nog een goeie funding-relatie: de voorzitter dan de ‘Run for Rio’-stichting, die jaarlijks geld binnenhaalt met een run door de duinen en verschillende andere jaarlijks terugkerende activiteiten, waarvan de opbrengst dan weer soms door Wilde Ganzen wordt verdubbeld.
Nog steeds gaat Kimberly elk jaar een paar weken naar Nederland om her en der praatjes te houden en sponsors te interesseren voor haar project.

Het is bijna ongelooflijk om te zien, wat voor fantastisch complex er is opgezet. DINKA heeft nu zo’n 60 kinderen. Er zitten kinderen bij van ouders die betalen, ze krijgen hier natuurlijk veel beter (en in het Engels) onderwijs dan op de public schools, maar de meerderheid komt uit de buurt of uit weeshuizen. Deze betalen dus niets. DINKA bouwt de school jaarlijks geleidelijk uit naar ‘een jaartje ouder’ door de automatische doorstroom. Nog een tweetal nieuwe gebouwen staan in de planning.

Later wandelen we met z’n vieren, ook met Eriq, Kimberly’s echtgenoot (hij heeft 8 jaar in Nederland gestudeerd en spreekt perfect Nederlands; ze heeft hem evenwel hier in Tanzania, ná zijn Nederlandse periode, leren kennen; ze hebben een dochtertje en de tweede is in aantocht) over het hele terrein. Alle lokalen zijn supergroot en ontzettend netjes en schoon. Op dit moment zijn er twee gymnasiasten uit Breukelen. Er is een relatie met die school, waarvan vaker leerlingen voor een korte periode komen om samen met kinderen creatieve projecten te doen. Verder zijn er nu geen vrijwilligers. Ze zou graag nieuwe vrijwilligers verwelkomen. Er is altijd wel ruimte voor drie tot vijf vrijwilligers, afhankelijk van de wensen en de expertise.

Ook de vrijwilligersruimte zien we. Het is echt een prima plekje hier. Op de website had ik al gelezen, hoe Kimberly de vrijwilligers screent. Je schrijft je eigen aanbevelingsbrief; vertelt zelf wat je wilt kunnen brengen op de school, wat voor ontwikkel- en leerdoel je zelf hebt, dan kijkt Kimberly of er een match is met een zinvolle besteding van je energie bij de Dinka-school. Met klem: inzet die niét ter vervanging is van de expertise van de lokale leerkrachten. 

Terugkomend op het bijzondere contrast tussen de verschijning van Kimberly en de professionaliteit van de organisatie: ik tref hier een bijzondere, enigszins charismatische persoonlijkheid. Het zijn bijzondere mensen, die zulke grote stoute schoenen aantrekken, over zoveel doorzettingskracht en ‘drive’ en enthousiasme beschikken, dat ze hun leven zo naar een totale andere, nieuwe, onbekende wereld kunnen buigen.

Verantwoording ethiek (correct vrijwilligerswerk) en kosten
Kimberly benadrukt dat vrijwilligers die hun bijdrage komen leveren aan de DINKA-school alleen betalen voor hun kosten.
Kosten: €500 per maand, voor accommodatie (schoon en gezellig), drie maaltijden per dag en regelmatig vervoer naar Arusha.
Doel en missie van DINKA: op de website beschrijft DINKA dit bondig en duidelijk:
“Het doel van Stichting Dinka is om beter onderwijs te bieden aan kinderen van alle afkomsten. Wij richten ons speciaal op de straatkinderen, weeskinderen en kinderen uit arme gezinnen uit de sloppenwijken en van het platteland. Om ook hen een bredere en geschoolde toekomst te bieden. De school zal opvang bieden aan kinderen die dit nodig hebben. Wij functioneren als een boarding basisschool (internaat). Wij zullen dus geen weeshuis zijn en altijd proberen kinderen te herenigen met hun familie of geboorteplaats.
In Tanzania hebben Kimberly en Eriq gezien hoe het er aan toe gaat op de overheidsscholen. Zij vinden dat kinderen recht hebben op beter onderwijs en dus een betere toekomst. Zij willen graag een bijdrage leveren aan de opbouw en ontwikkeling van Tanzania door middel van in eerste instantie een basisschool en opvang te realiseren. Vervolgens kunnen de kinderen doorstromen naar de later te bouwen middelbare school. Leerlingen zullen na het behalen van hun middelbare diploma een cursus volgen om uiteindelijk zelfstandig te kunnen functioneren in de Tanzaniaanse maatschappij. De doelstelling voor de langere termijn is om kinderen die het in zich hebben een vervolgstudie te laten volgen. Door middel van persoonlijke sponsoring kunnen leerlingen een voortgezette opleiding volgen in Tanzania.
Kinderen zullen zich veilig kunnen voelen op de Dinka school en zullen later inzien hoe belangrijk onderwijs is en hoe leuk het is om dingen te leren.”

Stichting DINKA in de GoTanzania-database


« Terug naar nieuwsblog